De rekentrap

Troy kan niet zo goed aftreksommen maken, als de uitkomst kleiner is dan nul. Hij denkt altijd dat min en min weer plus wordt. Hij haalt alles door elkaar.

Als Kim, zijn buurmeisje hoort dat Troy de aftreksommen zo moeilijk vindt, bedenkt ze een plannetje. Ze gaat met een grote kwast en potten verf naar de trap in haar tuin. De trap is er al heel lang. De trap gaat naar het terras, haar plekje als ze zin heeft om boeken te lezen.

Maar vandaag gaat ze niet lezen. Ze gaat de trap verven. Mama roept al weken tegen papa dat de trap een lik verf nodig heeft. Vandaag gaat Kim papa helpen en Troy.

Ze verft de bovenste trede groen. En dan mengt ze een beetje geel door de verf. De trede eronder schildert ze in de kleur die ze net heeft gemaakt. Ze mengt weer een beetje geel door de verf. De verf in de pot wordt steeds geler. Ze vindt de kleuren mooi en schildert vrolijk verder. Als de kleur in de pot meer op geel lijkt dan op groen pakt ze een nieuwe pot. In de pot zit rode verf. Ze gooit een klein beetje rood door de gele verf. En ze schildert opnieuw een trede. De laatste trede die ze verft wordt roserood. Het lijkt een beetje op de kleur van de zalm. Ze heeft hard gewerkt en is best een beetje trots op haar trap.

Ze gaat een glas limonade halen in de keuken en gaat bij de trap in het gras zitten. "Het is nog niet helemaal klaar", denkt ze. Ze zit een uurtje op het gras en hoopt dat de verf gedroogd is. Ze raakt een klein stukje van de onderste trede aan om te zien of er verf aan haar vinger blijft plakken. De verf op de trede is gelukkig droog. Nu kan ze haar plannetje afmaken.

Ze zoekt een fijne kwast en een vormpje met cijfers. Dat gebruikt haar vader om kisten mee te beschilderen. Hij vertelt haar dat hij de kisten gemakkelijker uit elkaar kan houden, als ze allemaal een eigen nummer hebben.

Zij wil nu ook elke trede een eigen nummer geven. En de treden die onder de gele trede zitten geeft ze een minnetje voor het cijfer.

Als elke trede een cijfer heeft, gaat Kim Troy halen. Ze laat hem de trap zien en ze vraagt hem om een haar een aftreksom te geven met de cijfers van nul tot vijf.

Troy zegt: "Hoeveel is drie min twee?". Kim gaat op de trede staan met de drie. Ze roept tegen Troy dat hij nu tot twee moet tellen. En bij elke tel stapt ze een trede naar beneden. Als ze twee treden naar beneden is gestapt, vraagt ze aan Troy welk cijfer op de haar trede staat. Troy kijkt en ziet dat er een één op staat. "Er staat een één op", zegt hij. "Dan", zegt Kim,"is drie min twee gelijk aan één!"

Troy telt. "Één plus twee is ... twee, drie... ja dat klopt! Laten we er nog een doen. Hoeveel is vijf min vijf?" Kim klimt naar de vijfde trede. "Ok, roept ze, "nu tellen". Één, twee, drie, vier, vijf. En ze staat op de trede met de nul. Vijf min vijf is nul. En Troy zegt verrast dat het goed is. Hij begint het leuk te vinden. Hij wil ook een som doen. Kim vraagt hem hoeveel vier min vijf is.

Troy kijkt heel even sip. Dat vindt hij de moeilijkste sommen. Hij gaat op de trede met de vier staan en doet één, twee, drie, vier, vijf stappen naar beneden. En waar staat hij nou? Hij kan niet wachten om snel naar het cijfer te kijken. Hij staat op ... min één. Vier min vijf is min één. Hij heeft het uitgerekend, het is gelukt. Hij kan nu aftreksommen maken. Hij oefent nog wat sommen en hij komt elke keer bij het goede antwoord uit. Min één min twee is min drie. Twee min vier is min twee. Ze hebben veel lol met de sommen en als ze dorst hebben drinken ze en glas water. Ze proberen zelfs plussommen en ook die kloppen. Zo gaat de middag snel voorbij.

Als Troy naar huis gaat om te eten, kan hij niet wachten om aan zijn moeder te vertellen wat hij heeft geleerd. Ze is heel trots op hem. En de volgende dag op school krijgt Troy een compliment van de leraar. De leraar vraagt aan Troy hoeveel vier min drie is, en Troy denkt aan Kim, die van trede vier naar trede drie, twee en één loopt. Hij zegt tegen de meester dat het antwoord één is. En dat is natuurlijk goed.

© 2009 Hanneke Kool